Informujemy, że na naszej stronie internetowej www.izba-lekarska.org.pl wykorzystujemy pliki cookies. Modyfikowanie, blokowanie i usuwanie plików cookies możliwe jest przy użyciu przeglądarki internetowej.  Więcej informacji na temat plików cookies można znaleźć w INFORMACJI DOTYCZĄCEJ PLIKÓW COOKIES.
x
CZAS WYPOCZYNKU
CZAS WYPOCZYNKU
CZAS WYPOCZYNKU
CZAS WYPOCZYNKU
CZAS WYPOCZYNKU
CZAS WYPOCZYNKU
AAA

Gwarancja na usługi stomatologiczne



Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra - na interpelację nr 8246
w sprawie gwarancji na usługi stomatologiczne w świetle praw i obowiązków nabywcy oraz sprzedawcy.
   Szanowny Panie Marszałku! W odpowiedzi na interpelację pana posła Zbigniewa Girzyńskiego przekazaną przy piśmie Pana Marszałka z dnia 7 września 2012 r. w sprawie gwarancji na usługi stomatologiczne uprzejmie przedstawiam, co następuje:

Kwestia odpowiedzialności za źle wykonane usługi stomatologiczne nie jest uregulowana przepisami szczególnymi. Zauważyć trzeba, że w przypadku usług stomatologicznych strony zawierają umowę (w większości przypadków w formie ustnej) wykonania określonego zabiegu, w ramach której jedna strona zobowiązuje się do wykonania zabiegu, zaś druga - do zapłaty wynagrodzenia. W zależności od tego, co jest przedmiotem zabiegu, będzie to więc uregulowana w Kodeksie cywilnym umowa o dzieło lub inna umowa wzajemna o charakterze podobnym do umowy o dzieło (wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I ACa 655/10). Z uwagi na charakter usług stomatologicznych w zakresie odpowiedzialności za złe ich wykonanie zastosowanie znajdą więc regulacje Kodeksu cywilnego, w szczególności przepisy o umowie o dzieło oraz przepisy o odpowiedzialności kontraktowej za nienależyte wykonanie zobowiązania.

   W myśl art. 627 Kodeksu cywilnego przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający - do zapłaty wynagrodzenia. Podstawowym obowiązkiem przyjmującego zamówienie jest wykonanie dzieła. Sposób wykonania pozostawiony jest w zasadzie jego uznaniu, byleby dzieło miało przymioty ustalone w umowie lub wynikające zwyczajowo z charakteru danego dzieła.

   Przy umowie o dzieło występuje szczególna ochrona strony dotkniętej wadami świadczenia w ramach rękojmi za wady dzieła. Jeżeli wady dają się usunąć, zamawiający może zgłosić stosowne żądanie, wyznaczając w tym celu odpowiedni termin z zagrożeniem, że po bezskutecznym jego upływie nie przyjmie naprawy dzieła (art. 637 § 1 K.c.). Gdy wady dzieła nie dają się usunąć albo gdy z okoliczności wynika, że nie może to nastąpić w czasie odpowiednim, zamawiający może od umowy odstąpić, jeżeli wady są istotne. W przypadku wad nieistotnych zamawiający może żądać obniżenia wynagrodzenia w odpowiednim stosunku. To samo dotyczy wypadku, gdy przyjmujący zamówienie nie usunął wad w terminie wyznaczonym przez zamawiającego - art. 637 § 2 K.c.

   W świetle powyższych regulacji należy więc przyjąć, że klient (pacjent) ma prawo reklamować źle wykonaną usługę dentystyczną (np. źle wykonaną plombę czy protezę), żądając usunięcia wady i wyznaczając dentyście stosowny termin do jej usunięcia. Klient może wnosić o usunięcie wad źle wykonanej usługi w ciągu roku od jej wykonania.

   Wskazać należy, że w literaturze można spotkać stanowisko, iż do usług stomatologicznych takich jak wykonanie protezy dentystycznej należy stosować przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 141, poz. 1176). Pogląd ten może budzić wątpliwości. Trzeba bowiem zauważyć, że istotą umowy między pacjentem a lekarzem stomatologiem nie jest wykonanie tylko samej protezy, ale całość usługi polegającej na należytym zbadaniu pacjenta (wykonaniu niezbędnych pomiarów i odcisków szczęki), zamówieniu protezy, a następnie prawidłowym - zgodnym z zasadami sztuki medycznej - jej dopasowaniu. Tak więc nie można traktować tej usługi tylko jako wykonania na zamówienie pacjenta samej protezy.

   Odnosząc się do kwestii udzielania gwarancji na protezy i usługi stomatologiczne, zauważyć należy, że nic nie stoi na przeszkodzie, by w umowie o dzieło zostały zawarte klauzule umowne typu gwarancyjnego albo by świadczący usługi dentystyczne dał dodatkową gwarancję na wykonaną usługę. Gwarancja taka może dotyczyć zwłaszcza zapewnień co do prawidłowego funkcjonowania dzieła, jego wytrzymałości czy użyteczności materiałów użytych do wykonania dzieła. Jednakże z uwagi na fakt, że gwarancja ma charakter dobrowolny, to oferujący usługę z reguły ustala warunki udzielenia gwarancji, np. konieczność wizyt kontrolnych, które mogą być odpłatne. Gwarancja może być udzielona zarówno przez stomatologa, jak i wytwórcę protezy - wówczas na samą protezę. Ewentualne udzielenie przez lekarza dentystę gwarancji nie wyłącza możliwości reklamowania wykonanej protezy na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego z tytułu rękojmi za wady dzieła. To do klienta należy wybór, czy będzie dochodził swoich praw na podstawie udzielonej gwarancji, czy też skorzysta z regulacji kodeksowej.

   Niezależnie od powyższego należy wskazać, że lekarz dentysta ponosi również odpowiedzialność za błędy w sztuce medycznej na podstawie ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2008 r. Nr 136, poz. 857, z późn. zm.). W myśl art. 4 powyższej ustawy błąd w sztuce medycznej to postępowanie sprzeczne z powszechnie uznanymi zasadami wiedzy medycznej. Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej i z należytą starannością.

   Błąd w sztuce medycznej może mieć charakter diagnostyczny, terapeutyczny, techniczny, względnie organizacyjny. Przyczyną błędów może być nieznajomość zasad wiedzy, przeoczenie objawów choroby lub dających się stwierdzić właściwości organizmu, niewłaściwe przyporządkowanie danego przypadku określonym regułom oraz niedbałe wykonywanie czynności leczniczych. Na gruncie prawa cywilnego podstawą do dochodzenia roszczeń za błąd medyczny jest art. 415 K.c., zgodnie z którym kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. By przypisać lekarzowi odpowiedzialność cywilną za błąd medyczny, konieczne jest ustalenie następujących przesłanek, które muszą być spełnione łącznie: stwierdzenie błędu i ujemnych następstw dla pacjenta, wyrządzenie szkody majątkowej lub niemajątkowej (krzywdy), ustalenie związku przyczynowego między błędem a ujemnymi następstwami oraz winy osoby wykonującej zabieg.

   Na koniec wskazać też należy, że lekarz dentysta oprócz odpowiedzialności cywilnej za błąd medyczny może zostać również pociągnięty do odpowiedzialności karnej lub zawodowej.

   Z wyrazami poważania

   Podsekretarz stanu

   Michał Królikowski

   Warszawa, dnia 2 października 2012 r.